21.3.12

Mesajınız var!!

  Kimse hazırlıksız yakalanmak istemez! İyi hazırlanmış bi yalan ya da süper kurgulanmış bir bahaneyle cevaplamak isterler insanları. Tam da bundandır işte telefonda bi alo demekten korkmamız, artık basmaktan rengi gitmiş tuş takımlarımıza saldırmamız.
  Çoğu kez cevapsız çağrı olmaz telefonumuzda -varsa bile ya anneniz ya da babanızdır yalan mı?- ama bir saat telefonuna bakma milyonlarca ileti gelmiş olur. Kimse tenezzül edip aramaz seni. Atar mesajı bekler.. cevap yok mu? Bi mesaj daha atar yine bekler..
  O bekleme anında neler mi olur? bi sürü senaryo.. yok gördü de cevap atmadı, yok ya kesin görmedi, acaba kontörümü yok, bu telefonların işi de hiç belli olmaz belki de mesajım iletilmedi diye başlayan ucu bucağı olmayan cümlelerimiz. He bir de cevapsız kalan mesajlarımızın gidip gitmediğini birkaç kez kontrolden geçiririz, arada telefonun tuş kilidini açıp bakarız mesaj geldi mi diye. -hayır yani bu kadar sabırsız insanlarız, bu kadar cevap manyağıyız niye kaçarız şu aramadan, işte bi cevaplaması güç çelişki daha- Ama yılmayız, bu kadar ince hikayeler uydurmak yerine tek bir tuşla sesini duyurmak zordur. Çünkü yalan duymaya alışkın değildir kulaklarımız, gören gözlere kıyasla. Aniden hikaye uyduracak yetenek öyle herkeste olmaz; ve bunu sende çok iyi bilirsin..   

                                                                             'You've got Mail'

  Neyse artık içimi döktüm rahatladım. -dediğim laflara aldanıp bu kız mesaj atmıyor sanmayın, alasını atar aramadan da hayalet görmüş gibi kaçarım- Artık geleyim filmimize..
  Başlığı ilk gördüğünde hangi filmden bahsedeceğimi tahmin eden mutlaka olmuştur. Tabi filmi izleyeniniz varsa onlar bilir; bu mesaj telefondan değil internetten geliyor.. Evet,  Meg Ryan ile Tom Hanks’i birlikte izlediğimiz 90ların bilindik romantik komedisinden bahsediyorum. Hani online aşkların popüler olduğu dönemler..
  Ne zaman izledim hatırlamıyorum, ama sanırım uykumun kaçtığı bi gün televizyonda karşılaşmıştım kendisiyle. Üstünden yıllar geçti sanırsam ki filmin ana hatları dışında pek de bir şey hatırlamıyorum. Ee gayet normal tabi.. ama hoştu diye hatırlıyorum -yarısında göz kapaklarıma yenik düşmediğime göre- korkmayın kulağa ninni gelen filmlerden değil. Yani iyi bi romantik komedi tercihi olabilir, aklınızın bi köşesinde dursun:)

dipnot*: mail kutusunu açtığınızda, telefonunuza baktığınızda sizi en çok mutlu eden şey mesajınız var yazısıdır sanırım. Mesajın kimden geldiğini anlayana kadar olan zaman diliminde gözlerde merak pırıltıları görülür, ve zaman kaybedilmeden tıklanır. Hele bir de beklenilen bir mesaj varsa; o zaman kalp ritmi de girer ki işin içine eyvahlar olsun. Öyle değil mi? Hadi itiraf edin^_^

E.
  

20.3.12

Ya olsaydı?

“yıldızların parlaklığında kuşku var
 güneşin hareketinde de öyle
 gerçekler bile yalan söyler
 ama sana aşkım asla”

  “ya” demek bi korkaklık sonucu değil mi? “ya” demenin, Juliet’i balkonda öylece bırakan Romeo’dan ne farkı varki..  balkon altında fısıldamaktan başka bir şey yapamayan Romeo dememiş midir acaba “ya onu balkondan aşağı indirseydim” diye..
  Herkes Romeo-Juliet gibi bir aşk yaşamak ister. Her kız  Shakespeare dizelerinden fırlayan o bıçkın aşık Romeo’yu arar. Sadece balkon altı serenat için mi yani? Birkaç sone için mi? Sanmam.. aşkına zehir karıştırdığı için; ölümlü vücutlarıyla ölümsüzlük iksirini birkaç damla zehirle buluşturduğu için..
  Her aşık gitsin ölsün demiyorum tabi! Ama aşkın peşinden kaç kilometre gidilir ki? Dünyada kaç tane Lorenzo varki:)

                                                                                       'Letters to Juliet'

  Düşün! Uzun yıllar önce Juliet’e bi mektup yazdın; yardım için, akıl için, cesaret için.. ama cevap gelmedi, sende korktun kaçtın. Sonra bi baktın cevabı tam 50 yıl sonra geldi. “ya olsaydı!” dedi sana mektup, eğer gerçekten aşıksan zaman kifayetsiz kalmaz mı dedi. Ne yapardın bu durumda? Sanırım ben; pişmanlığın dibine vurur, iki damla gözyaşı akıtır, belki bi kaç satır bir şey yazar, mektubu güzel bi kutunun içine koyar kutuyu kapatırdım. Ama Claire öyle yapmadı, kapı kapı Lorenzo Bartolini’yi aradı. Sonuç? Gerçekler bile yalan söylerken filmler kadar masum olunabilir mi?

dipnot*: Sofie o balkona çıkmasaydı, letters to Juliet bu kadar masalsı olmazdı!
dipnot**: filmlerdeki aralara karışmış, gözden kaçmış sözleri bulmayı seviyorum. tıpkı Charlie’nin dediği söz gibi  “neden bugün okula gittiğim pazarlar gibi hissediyorum?”
hımm öyleyse.. hiç bitmesini istemediğimiz pazarlarımız bol olsun! Goodluck^.^

E.

28.2.12

Burası Hollywood -rüyalar ülkesi-

  “Bazıları gerçek olur, bazıları olmaz. Ama hayal etmeye devam edin. Burası Hollywood!”

  Masallarla büyüdük hep, onla uyuduk onla uyandık hatta rüyalarımızda bile masalların içindeydik biz. Kulenin en üstünde tutsak olan prensesi kurtaran beyaz atlı prensler oldu hep düşlerimizde. Prenses kurtulur, masal biter hem de tam başlayacağı yerde… Aslında şimdi düşünüyorum da çocukluktan bugüne değişmeyen tek şey rüyalarımızmış, tek aynı kalan bizi uyutan masallarmış..
  Hollywood için rüyalar ülkesi derler. O ihtişamlı hayatların merkezi, basit hayatların hayali. Tıpkı masalların sonu gibi, mutlu ama sonsuz.. belki de zamansız olduğu için mutlu.. her neyse. Bi düşünelim yıldızlardan oluşan o kaldırımlarda yürümek kendini özel hissetmek için yeterli mi? Sanmam..  Acaba ne yapmak gerekir ki bi pretty woman olmak için.. belki biraz güzel, biraz akıllı ve oldukça da kendin olmak..
                                                                                            'Pretty Woman'

 Hepinizin olduğu gibi benimde rüyalarım var; gerçekleşebileceğini düşünecek kadar inancım, onu gerçekleştirebilecek kadar da cesaretim var. Belki olur belki olmaz. Ama hayal etmeye devam. Hem kim bilebilir ki; burası İstanbul -rüyasına tapan insanların şehri-!

dipnot*: hem Richar Gere hem Julia Roberts.. ikisi de bu filmde bir başka^.^

16.2.12

Ünlü olmak zor zanaat!

  Şan, şöhret, para, pul.. gözüm görmez ben mutlu olmadıkça..

  Bugün bi kere daha anladım ki; belgesellerdense biyografik, anı filmlerini daha çok seviyorum. Kurgusuz film izliyorsun gibi bişey. Hem gerçek hem değil gibi.

                                                                               'My Week With Marilyn'
  Marilyn Monroe, o bir tanrıça!
  Patlayan flaşların göz alıcı dünyasında ne kadar büyüleyiciyse kapıların arkasında kendi dünyasında o kadar karanlık. Onun için makyajsız yaşam=mutsuzluk. Dünya starı olmak demek her şey demek değilmiş anladık. İnsan hayatının her anında bir poz kadar sahte olamıyor maalesef. Bu bir tanrıça bile olsa kural aynı, oyun aynı.

 Colin Clark’ın günlüklerinden uyarlanan, yani o zamanlar sadece bir yönetmen asistanı olan 23 yaşındaki Colin’in gözünden, Marilyn.. The Prince and the Showgirl filminin setinde geçen günler.. Marilyn ile bir hafta..

dipnot*: Michelle Williams olağanüstü performansıyla tıpkı Marilyn Monroe gibi, hatta aynısı^_^ dansıyla, mimikleriyle, bakışıyla sanki Monroe yeniden yaşıyormuş gibi.. hiç aklıma gelmezdi; bi zamanların Dawsons Creek’inin  Jen’i olan Williams böyle bi kadına dönüşecek, şaşılacak şey.

dipnot**: sadece o mu? Vivien, Laurence, Colin.. hepsi mi bu kadar gerçeğine benzer.
Ahh ne yazık ki ne bir ünlüye benziyorum ne de rol yeteneğine sahibim, doğuştan şansızım ne yaparsın..

E.

13.2.12

Biri "aşk mutfakta pişer" mi dedi?


  Hep seçimler yaparız. Seçim demek ne kadar doğruysa tabi. Bazen isteyerek bazen zorla bazen de tesadüfen olur. Sen seçtiğini sanırsın ama aslında o seni seçmiştir çaktırmadan. Önce korkarsın, kaçarsın, ağlarsın belki de; sonra alışırsın, seversin, gülersin hatta. Zorunlu veya değil seçimlerimizi itirazsız yaşarız biz. Ne kadar şikayet etsek de kabul etmeliyiz ki boyun eğeriz çoğu zaman bu seçimlere. Geriye de sadece keşkeden öte geçemeyen sözcükler salatası kalır.
  Bir de bu seçime maruz kalanın yanındakiler vardır. Hep dillerinde: “ben olsam şöyle olurdu.. iyi ki senin yerinde değilim..” gibisinden bi ton laf. Empatinin pek uğramadığı, adı var kendi yok durumu tam da bu olsa gerek. Bilmem ki empati için insanlığı mı insanları mı sevmek gerekir? Her neyse zaten her ikisi de herkesin aradığı ama bulamadığı ender şeylerden değil mi sonuçta.

  Peki aşk?
 Biraz önce bi film izledim. Dvd kapağında ‘aşkı asla sen seçemezsin.. o seni seçer’ yazıyor. Tıpkı bi şarkı gibi.. frankie and johnnyhttp://fizy.com/#s/1dlaag

                                                                                   'Frankie and Johnny'

  “Yalnız olmaktan korkuyorum. Yalnız olmamaktan korkuyorum. Olduğum ve olmadığım, olabileceğim ve hiç olamayacağım şeyden korkuyorum. Hayatımın sonuna kadar işimde kalmak istemiyorum ama bırakmaktan korkuyorum. Ve sadece çok yoruldum biliyor musun, korkuyor olmaktan çok yoruldum” –Frankie

  New York’un o karmaşasını bikaç metrekareye sıkıştırmış olan küçük bi lokanta-apollo cafe- ve içinde pişen çok lezzetli bi aşk. Michelle Pfeiffer-Al Pacino yani Franki and Johnny. Tıpkı bi şarkı gibi..

dipnot*: Frankie’ye göre onlar çırpılmış ve pişmiş yumurta kadar farklılarmış –çok sevdim ve dvd arkasından çaldımJ-
bir de Johnny’nin yaptığı o patatesli gülden bende istiyorum^_^

bunu da dinleyinhttp://fizy.com/#s/172nfj
E.